Wat heb ik nu weer gedaan?

De afgelopen periode is best een rollercoaster geweest. Na het afscheid bij mijn laatste werkgever, had, en heb, ik mezelf enigszins gestort in studeren, solliciteren en eettuintjes. Een ding had ik heel duidelijk met mezelf afgesproken: ik solliciteer alleen maar op functies die me aanspreken en als het echt niet lukt dan start ikzelf een bedrijf op. En toen werd ik vanuit het niets opeens gebeld door een voor mij onbekende recruiter. Hij had m’n cv van een van de vacaturesites geplukt en zag een match met een openstaande rol bij een van zijn opdrachtgevers. Nou, vertel me meer! 🙂

Na een aangenaam gesprek afgesproken dat hij mijn cv zou doorsturen en dat we later die week even ‘live’, uiteraard op anderhalve meter afstand, zouden meeten in Utrecht. Dat ‘even’ werd overigens ruim twee uur en dan tel ik niet mijn ronddoolactie op het bedrijfsterrein mee, omdat ik uiteraard de juiste ingang weer eens niet kon vinden….Ja, ik ben zo iemand die als ze een winkel uitstapt op de Kalverstraat geen idee heeft waar ze vandaan kwam of naartoe moet qua richting. Trouwens, in de afgelopen periode heb ik in z’n algemeenheid behoorlijk last gehad van een gebrek van richtingsgevoel, maar dat ter zijde. Anyways, mijn cv was positief ontvangen en ik mocht op gesprek. Yeahhh! Een paar dagen later zat ik in Amersfoort en oh wat was het leuk en ik liep vol energie weer naar buiten. Een uur later werd ik gebeld door de recruiter of ik de week erop voor een tweede gesprek wilde…Wat? Jaaaaaa! De dag erna belde de recruiter weer, m’n tweede gesprek zou al een arbeidsvoorwaardengesprek worden…ik kreeg een contractvoorstel…dat bericht moest ook even landen. Het eerste dat ik zei tegen Echtgenoot toen ik had opgehangen, was: “Wat heb ik nou weer gedaan? Ik heb, denk ik, een andere baan?”

En dan loop je na het tweede gesprek inderdaad met een arbeidscontract naar buiten….per 1 december begin ik met mijn nieuwe job – geen sollicitatiebrief, geen pitchvideo, niet via iemand die ik ken – ik was (of liever gezegd mijn cv was) gewoon op de juiste plek op de juiste tijd. Ik geloof niet in toeval, maar wel dat bepaalde dingen zo moeten zijn en dit voelt ook zo. Hoe bijzonder.

Ik ben ongelooflijk dankbaar en superblij met dit opmerkelijke avontuur. Want zo voelt het.

Gemak dient de mens

Vandaag is het nationale Groente & Fruit dag! Tijd om een appeltaartje te maken met (een paar) appeltjes uit eigen tuin! Er zitten nog maar een paar kleine appeltjes aan maar dat drukt de pret niet. Hoe fijn en makkelijk en lekker is het om je eten uit je eigen tuintje te kunnen halen?! Ik vind het super. We hebben hier thuis dan ook besloten dat we meer plek gaan maken voor eetbare planten, ook omdat de meeste planten en bomen ook gewoon mooi zijn, in het voorjaar bloeien en met de hete zomers, leveren de bomen ook gewoon fijne schaduw op.
Ook is het deze week Dutch Food Week ook na de strengere maatregelen die de overheid heeft afgekondigd in verband met het corona virus. Meer mondkapjes, restaurants en cafés dicht, minder reisbewegingen en al met al minder mensen bij elkaar, daar komt het min of meer op neer.
De organisatie had al rekening gehouden met mogelijke extra corona maatregelen en daar het programma op aangepast. Hier in Almere ligt de aandacht in deze week vooral op lokaal eten uit Flevoland. Flevoland is van oorsprong een landbouwprovincie namelijk. En ondanks dat er in Flevoland veel voedsel wordt geproduceerd is eten van Flevolandse bodem nog niet heel vanzelfsprekend. En dat terwijl steeds meer mensen zich bewuster worden van wat ze (willen) eten, duurzaamheid en ga zo maar door.
Heel eerlijk, als ik niet van de medewerkers van het IVN had gehoord dat dat deze week was, had ik het niet geweten. Misschien stond het ook in een lokale of regionale folder of huis-aan-huis. Maar die krijg ik niet meer in de bus. Bewust, omdat ik de hoeveelheid papier die met deze verspreiding gemoeid gaat echt niet meer van deze tijd vind. Digitaal ontvang ik ze ook niet, ik word stapelgek van alle nieuwsbrieven en folders die m’n inbox, soms dagelijks, overspoelen.
Omdat ik minder de deur uitkom, nu helemaal, en met mij denk ik veel andere mensen, is het eerder een soort verrassingsactie als ik dan iets tegenkom als bovenstaand initiatief. Jammer toch als de gemeentes en betrokken bedrijven en organisaties in Flevoland dit proberen te promoten. Op Instagram zag ik overigens maar liefst 3 (!) posts met hashtag dutchfoodweekalmere… gekkenhuis. Op Twitter heeft Dutch Food Week iets minder dan 2200 volgers ….wordt wel gevolgd door Floriade gerelateerde organisaties, die er overigens niets over posten, maar bijvoorbeeld niet door de gemeente Almere die bijna 12000 volgers heeft…
Regionale/lokale zenders dan…misschien daar? Alleen worden deze zenders sinds jaar en dag vooral bekeken door de oudere doelgroep 65+. Dat blijkt ook nog steeds uit het jaarrapport van het SKO van vorig jaar. Dat beperkt je bereik en impact toch aanzienlijk.
Ik zie mijn vader (70+ en daarmee een kwetsbare groep corona-wise) niet de gemeente door crossen om zijn eten bij elkaar te sprokkelen. Die wil graag ’s ochtends vroeg bij hem om de hoek z’n snel boodschappen halen en dan hup weer terug. Online bestellen is leuk, maar het is nog wel een gedoetje, omdat je vaak niet op 1 plek je dagelijkse boodschappen kunt doen: brood hier en hier, groente daar en daar en vlees weer op een andere plek. En als ik bij de Flevo food vereniging iets wil kopen, dan moet ik een bedrijf zijn, tenzij ik de Flevourbox wil. Voor afgerond 50 euro krijg ik dan een box met verschillende seizoensproducten en houdbare producten uit Flevoland, maar het is niet helemaal duidelijk wat er dan in zit. Een soort verrassing box tegen best een pittige prijs. Volgens de site zijn er in de eerste zes weken van dit initiatief 1200 boxen verkocht…dat betekent dat nog geen 1% van de Flevolandse huishoudens (ervan uitgaande dat deze boxen alleen in de provincie zijn verkocht) zo’n box hebben aangeschaft….just saying.

Waar zijn de doelgroepen te vinden, worden ze wel op de juiste plek gezocht en krijgen de initiatiefnemers en vrijwilligers wel genoeg back-up? Het is immers geen ‘check in the box’, als er een budget voor wordt vrijgemaakt, het vraagt om een behoorlijke investering in tijd en effort.

We zijn ook een gemak-dient-de-mens samenleving geworden, of men dat nu wil of niet en of dat nu een juiste keuze oplevert of niet. En ja, er zijn steeds meer bewuste mensen, maar de gemiddelde Almeerder gaat niet voor zijn dagelijkse/wekelijkse boodschappen offline of online bij een lokale voedselproducent inkopen, dat wordt bij de supermarkt gedaan. En als toevallig er een groenteboer of bakker om de hoek zit dan misschien daar ook… ik ga er maar even van uit dat die laatste bedrijven hun producten grotendeels lokaal inkopen. De supermarkt, dat zou dus een superplek zijn om dit soort initiatieven te promoten. Helemaal nu! Ongetwijfeld dat de supermarkt franchisehouders dit zelf ook weten en misschien maken die het wel moeilijker, hebben ze hun schappen al voor andere producten gereserveerd, hebben ze vervelende en onaantrekkelijke onderhandelingen, het zou zomaar kunnen. Maar, het is super jammer dat dit soort initiatieven eigenlijk maar beperkt succes lijken te hebben. Ik vermoed dat pas als lokaal voedsel ‘gewoon’ te koop is bij de super om de hoek en dat het ook niet hoeft te worden gekocht tegen vaak een laten we zeggen…bijzonder andere prijs…dat het dan pas echt van de grond komt bij de gemiddelde Almeerse boodschapper…een utopie? Ik hoop het niet. Versneld door de coronacrisis is lokaal voedsel, duurzaamheid en gezond eten voor steeds meer mensen belangrijk, zonde om die boot te missen lijkt mij.

(Mis)baksels

Bakken en koken vind ik leuk. Niet het standaard aardappels-groente-vlees, maar wel al het andere. Ik hou dan ook van experimenteren en variëren, en van verschillende keukens, want als ik ergens een gruwelijke hekel aan heb dan is het wel aan steeds hetzelfde eten.

Ik heb er niet altijd gevoel voor gehad; zo herinner ik me nog prima mijn eerst ‘food experiment’: jampannenkoeken. Klinkt niet verkeerd toch?! Ik was denk ik een jaar of 16 en mijn ouders waren een dagje weg. Ik kreeg het lumineuze idee om zelf pannenkoeken te maken. Nog steeds niks aan de hand zou je zeggen, totdat ik besloot om de jam door het beslag te mixen. Het leek mij toen echt een goed idee….Ik kan je zeggen dat de uiteindelijke pannenkoek er fantastisch roze uitzag, maar dat het eindproduct de smaaktest niet heeft doorstaan. Ook niet bij Zus, die toen een jaar of 8 was en mij al met argusogen aankeek toen ik haar vroeg om het te proeven. Sorry! Tegenwoordig draai ik me hand niet meer om voor lekker pannenkoeken en maken we hier zelfs Dorayaki, die we dan weer vullen met jam in plaats van de originele rode bonen pasta, dus het is wel goedgekomen uiteindelijk. Misschien ook wel een beetje door alle misbaksels.

M’n laatste echte misbaksel was denk ik, de keer dat ik de jongens gevulde kwartel met pruim heb voorgeschoteld. Echtgenoot was er niet, dus meer ruimte om te experimenteren.

Even korte uitleg: Echtgenoot heeft een iets beperkter smaakpalet dan de rest van het gezin, maar is al een heel eind bijgetrokken. In den beginne, toen ik hem leerde kennen, lustte hij alleen maar gehaktballen, hamburgers en rundervinken…ik weet het…niet naar vragen. Dit alles veranderde, toen we eind jaren negentig een weekendje Brussel deden en ik voorstelde om een carpaccio te proeven. Ik geloof dat hij toen daadwerkelijk engelenmuziek heeft gehoord en vanaf dat moment staat de ‘food tasting door’ gelukkig een stukje open.

Anyways, mijn jongens zijn een stuk meer open-minded, zelfs de jongste, die vooral een voorkeur heeft voor al het eten dat begint met een P (pizza, paprika, pannenkoeken, patat en uiteraard prikandel). De kwartel hebben ze dan ook netjes geproefd, maar alledrie (inclusief moi zelf) zijn we, de rest van de dag, wel eventjes collectief vegetarisch geweest…

Nu ben ik dus vooral bezig met kruiden en brood. Ik heb m’n moederdesemstarter woensdag al uit de koelkast gehaald voor een nieuwe voeding. Ik begrijp dan ook heel goed waarom het maken van zuurdesembrood al een tijdje zo populair is; het zijn volgens mij gewoon al die dertigers en veertigers die in de jaren ’90 iedere dag bezig waren om hun Tamagotchi te verzorgen. Desem is gewoon de Tamagotchi van de jaren ’20. Tijdens de ‘Corona lockdown’ (wat overigens klinkt als een slechte actiefilm met Steven Seagal) was er natuurlijk ook genoeg tijd om ervoor te zorgen dat je desemstarter niet doodging en om je voordeeg en uiteindelijke brooddeeg, uren en uren met liefde te overspoelen.

Daar ik nu overdag ook meer tijd heb, ga ik deze week dus ook weer een broodpoging wagen. Morgenavond het voordeeg maken en zondag het brooddeeg en het daadwerkelijke brood bakken. Nu al zin in, maar ik moet nu eerst m’n Desemgotchi uitlaten…

Tuintje in mijn hart

Laten we wel wezen, eten heeft een speciaal plekje in m’n hart. Ik hou van goed en vers eten, ook al vind ik een bakje friet en een kroket (bruin fruit noemen we dat hier) op z’n tijd ook niet te versmaden. Ik hou ook van koken en bakken, dat scheelt. Soms ook lastig, want uiteten is hier thuis best een ding…la cucina della mama is toch veelal favoriet.

Anyway, al sinds een tijdje is het koken met zakjes en pakjes uit de gratie gevallen en proberen we zoveel mogelijk met verse producten te koken. Ik heb meegedaan met de trend van het thuis brood bakken, ja ook zuurdesem (m’n moederdesem wordt om de zoveel tijd netjes gevoed). Maar ook eten uit eigen tuin en nee, ik heb geen moestuintje of een toegewijde plek om groente en fruit te verbouwen. Her en der hebben we bessenstruikjes, een appelboompje, een kersenboompje en natuurlijk veel kruiden: salie, bieslook, peterselie, basilicum, twee soorten tijm, munt en citroenmelisse. Want, wat hou ik van kruiden in mijn maaltijden en in mijn thee. Smaakmaker nummer 1 hoor!

Een maandje geleden ongeveer, zag ik op social media een oproep voorbij komen van het IVN om mee te doen met het project Eettuintjes in Almere. Leuk! Het schijnt namelijk, zo hoorde ik afgelopen zaterdag, dat meer dan driekwart van de Almeerse tuinen zijn ‘versteend’, toch jammer en niet goed voor de biodiversiteit en ook niet voor je afwatering trouwens. Een eettuintje is dus een stukje vergroening, maar betekent ook eten uit eigen tuin. Almeerders kunnen nu een eettuintje met planten en struiken voor 1 m2 of 6 m2 aanvragen. Dat sprak en spreekt mij uiteraard enorm aan! In de periode dat we vooral thuis moesten blijven vanwege het corona virus, heb ik gelukkig erg kunnen genieten van onze groene tuin. Samen met een andere Almeerder, laten we hem Henk noemen, want zo heet hij ;), heb ik me vervolgens gestort op een aantal leuke ideeën om de Eettuintjes onder de aandacht te brengen.

Afgelopen zaterdag was de lancering en ik mocht het allereerste eettuintje (in kruiwagen) in ontvangst nemen, hoe leuk!! Kruisbes, roze bes, salie, veldsalie, bonenkruid en rozemarijn…en een bloem, waarvan ik de naam vergeten ben…meteen duidelijk waar m’n aandacht naartoe gaat haha.

Dus we hebben de gehele kruiwagen met planten in de auto gezet…don’t ask…en thuis meteen alles in de volle grond. Wat eenjarig spul heeft wel het veld moeten ruimen, maar wat is het gaaf. ‘k Heb overal uitgebreid aan geroken en ben enigszins gefascineerd door het bonenkruid zeg ik heel eerlijk. Op de bessen is het nog wel even een jaartje of meer wachten en de andere kruiden gebruik ik ook al, maar bonenkruid…

‘k Heb het dus maar even gegoogeld…de smaak van bonenkruid is overheersend, kruidig en peperachtig. Je kan het gelukkig ook voor andere gerechten gebruiken dan ‘bonen’ en het is een vast onderdeel van ‘Provençaalse kruiden’. Het is goed voor de vertering en helpt bij het afslanken. Dit zou dus zomaar m’n favoriete kruid kunnen worden. Ik zie het al voor me: slank uit eigen tuin…jahaa!!

Dus ik heb bedacht dat we vanavond quiche met gegrilde groente en verse Provençaalse kruiden gaan eten, mis alleen de oregano nog…ben superbenieuwd!

Gebakken lucht

“Wow, wat is dat voor een bedrijf mama?” Als ik naar links kijk vanuit de bestuurdersstoel, zie ik een grote zwarte bus waarop, met gouden sierletters, ‘Golden Express’ prijkt. Zoon merkt ook de andere belettering op: “transportinspiratie”. Ik zie de verwarring op zijn gezicht en zeg, met een glimlach: “Ik vermoed dat het gewoon een koerier is, lieverd.” In plaats van verwarring bespeur ik nu toch enige teleurstelling. “Oh..”

Wat mij steeds meer opvalt, is dat zoveel bedrijven en organisaties communiceren met al dan niet zelfbedachte krachttermen, superlatieven, ‘dertien in een dozijn’-dooddoeners of termen uit de serie ‘Stichting Open Deur’. Veel organisaties blijken hét kantoor of dé specialist te zijn, hebben uiteraard impact, zijn innovatief of werken voor innovatieve merken, zijn resultaatgericht en betrouwbaar (gelukkig maar), en… vernieuwend, of had ik dat al gezegd?! Ik geloof oprecht dat er brainstormsessies, persona- en propositieworkshops, ‘customer journey’-analyses en adviesrapporten aan vooraf zijn gegaan. Ik weet ook, uit ervaring, hoe lastig het kan zijn om echt onderscheidende waarden en proposities neer te zetten.

Jaaaaaaren geleden, toen ik nog bij een mediabureau werkte, heb ik eens een concurrentieanalyse gedaan waarin ik ook een overzicht had gemaakt met de (niet zo) ‘onderscheidende credo’s’ van de verschillende bureaus. Niet zo verassend, bleken de bureaus vrijwel allemaal resultaatgericht of ‘performance driven’ te zijn destijds, nu draait het ongetwijfeld allemaal om mensen en relevantie (ja ik heb stiekem even gekeken). Het is ook echt lastig, maar ook als ‘ontvangende partij’ om uit te vinden en te begrijpen wat dat dan eigenlijk betekent, concreet, zonder kantoorclichés.

Ik lees tegenwoordig vrij veel vacatureteksten, niet geheel toevallig, en dan heb ik het ook, dat ik me moet afvragen, wat bedoelen ze nu eigenlijk? Het is vaak vrij vaag en ik moet dan altijd denken aan de ‘jeukwoorden’ van Japke-d Bouma van het NRC. Er zijn dan twee keuzes wat mij betreft: of ik bel met de organisatie om door te vragen, of ik haak meteen af. Dit laatste kan overigens ook een beproefde methode zijn om bepaalde kandidaten zoals moi, af te schrikken. Werkt in ieder geval goed.

Wel jammer, want net zoals een organisatie die een geschikte kandidaat zoekt, zoekt ook een (potentiele) kandidaat een passende werkgever. Die eerste indruk geldt voor beide kanten. En die eerste indruk begint al met een vacaturetekst. Uit onderzoek is gebleken dat recruiters gemiddeld 6 seconden de tijd nemen om een cv te lezen. Waarom moet ik als potentiele kandidaat dan wel de tijd nemen om door die lege bubbel van die vacaturetekst heen te prikken? Begrijp ik niet!

Trouwens zo heb ik zelf, los van de terminologie, een jaar of 10 geleden al eens een arbeidscontract afgewezen, nadat ik een tour van het kantoor kreeg. Enthousiast vertelde mijn bijna baas-to be, terwijl we een enorme kantoortuin inliepen, dat alle medewerkers hier in rijen naast elkaar zaten. Behalve dan het management, dat in een soort van glazen kantoor achterin op de kantoordrukte kon toekijken. Het voelde als een soort moderne versie van George Orwell’s 1984. Ik ben niet gillend weggerend, maar het scheelde niet veel…

Een fris begin of toch niet

Ik weet nu al dat deze week een bijzondere week zal zijn. Om te beginnen, de schoolvakantie is voorbij. De kids mogen weer beginnen en omdat het kan, vanmorgen al meteen weer een interessante discussie met school te pakken. De mentor van kind nr 1 was/is blijkbaar alle afspraken, gemaakt voor de vakantie, volledig vergeten. Misschien is het een beetje hetzelfde als je wachtwoord van je computer niet meer weten na je vakantie. Aan de ene kant goed, want dan was het een goede vakantie, aan de andere kant, en specifiek in dit geval, ook heel jammer, want ik gun kind 1 (maar ook kind nr 2), eindelijk eens een begripvol schooljaar. Helaas lijkt dat met het Nederlands schoolsysteem werkelijk waar een utopie. Maar goed, met frisse moed gaan we er gewoon weer mee aan de slag.

Dan mijn eigen week deze week. Deze week heb ik mijn laatste dag bij Werkgever, omdat ze het immers zonder mij gaan proberen en heel eerlijk…ik kan niet wachten… ik heb geen bal te doen! Ik ga immers geen nieuwe projecten opstarten of m’n communicatieplan even updaten… Ik kan daar alleen niet heel goed mee omgaan, dus mijn to-do list op een gemiddelde werkdag thuis, kan er zomaar zo uit zien tegenwoordig:

Laptop opstarten en inloggen op het systeem, wachtwoord twee keer opnieuw invoeren, want CAPSLOCK stond aan…koffie halen, alle werkmailtjes lezen (2!) en beantwoorden, Duolingo opstarten: 15 minuutjes Russisch, 15 minuten Italiaans…koffiepauze, de was in de wasmachine doen, opnieuw werkmail checken, kort Teams meeting over een laatste opdracht, tweede koffiepauze en verder met gratis cursus projectmanagement, lunch en wandelen met de honden, was in de droger doen, online chat met collega, een rapportje ‘proofreaden’, vacature bekijken en eye-roll na salarisindicatie, opnieuw check werkmail, blogje schrijven, random vragen van kids over games (proberen te) beantwoorden – blijkbaar MOET je Destiny als Titan te spelen in plaats van als Hunter anders ben je echt niet goed bezig met je leven (#lifehack), laatste keer werkmail checken, emailfolders updaten om te checken of er echt geen berichten zijn, testmailtje naar zelf sturen, testbericht ontvangen en wegflikkeren, computer afsluiten, potje janken uit verveling en hup door met m’n normale leven…wat een hel!

Dus, ondanks (over het algemeen) fijne collega’s, kijk ik er echt naar uit om m’n spullen in te leveren en het hoofdstuk af te sluiten. Vooruit kijken en iets nieuws beginnen, fris en zonder verplichte afleiding, want zo ervaar ik nu die laatste loodjes.

Vorige week leek een aantal collega’s zich overigens opeens te beseffen dat mijn laatste dag eraan zit te komen, want ik had opeens weer verzoeken en een volle agenda, sinds pakweg een week of 6…. Of ik nog even dit en dat kon doen, hiernaar kon kijken, dat even kon aanvullen…graag, want ik verveel me te pletter, alleen, en misschien een beetje hypocriet, ik ga me ook weer niet voor de volle 102% inzetten. Die tijd is voorbij en was en is blijkbaar ook helemaal niet noodzakelijk, anders hadden ze natuurlijk nooit mijn functie opgeheven. Sarcastisch? Misschien wel… Dit wil overigens niet zeggen dat ik er met de pet naar gooi, want dat is ook niet mijn aard, maar ik loop gewoon niet meer een tandje harder. Agenda is overigens weer leeg en dan heb ik er echt heel lang over gedaan….

Het verbaast mij telkens weer hoe zeer ik nu anders omga met deze reorganisatie en het verlies van mijn baan. Het proces ernaar toe en de wijze waarop Werkgever met het hele proces en de interactie met mij is omgegaan, heeft hier wel aan bijgedragen. Ik ben meer en beter gaan reflecteren over wat en hoe nu verder, wat ik nu wil en wat absoluut niet. Ik wil gewoon een leuke baan en leuke mensen om mee samen te werken, van wie ik energie krijg met een lekkere drukte, maar wel met rust in mijn hoofd, gewaardeerd worden om wat ik kan en wie ik ben (ook door mijzelf). Ik vraag niet om heel veel toch?!

Kortom, laat die donderdag maar komen jongens, ‘k ben er klaar voor, maar nu eerst even kijken of ik echt geen werkmails heb…pfff

Happiness Challenge

Een of twee weken geleden kreeg ik van Rituals een e-mail voor de Happiness Challenge. Veertien dagen lang, iedere dag een portie geluk en opdrachten voor meer geluk in je leven, mooi toch?! Een ieder die mij wat beter kent, weet dat dit best een zonderlinge stap is voor mij, want dat ‘zweverige’ en iemand die mij vertelt hoe ik gelukkiger kan worden met opdrachten en een zelfhulp boek…does not compute. Ik denk altijd dat vooral de auteur van het zelfhulp boek erg gelukkig wordt van de bankrekening die zich vult…

Maar…. omdat ik toch op een nieuw kruispunt sta ik in mijn leven, heb ik met mijzelf afgesproken alles uit te proberen voor nieuwe inzichten en meer betekenis in mijn leven. Een pad waarin ik nu eens echt voor mezelf kies en niet omdat het heurt.

Ik zit inmiddels op dag 2 en ik merk dat de ‘happiness’, los van de Rituals campagne toch wel met ups en downs gaat. Daar waar ik normaal gesproken echt geniet en blij word van de zon…kanonne wat is het warm! Je zou toch met plezier met computer en al in de koelkast gaan zitten? Of dobberend met je laptop in een meer op een reuze opblaasflamingo (draadloos all the way).

Maar ik wil niet klagen…op vakantie naar de zon, dat is niet echt meer nodig met deze praktisch mediterrane zomers en nu is de lucht door alle corona beperkingen ook nog schoner. Deze ‘positiviteit’ voel ik alleen niet altijd; gisteren zat ik al badend in het zweet te ploeteren om een motivatie voor een toffe functie in elkaar te knutselen. Niet te doen, want ondanks de twee ventilatoren was het ruim boven de dertig graden binnen. Ik werd er chagrijnig, jankerig en moe van en dus besloten om de laptop dicht te klappen. Vanochtend vroeg eerst maar eens gebeld met de desbetreffende organisatie. En wat was het een superleuk gesprek en genoeg stof om toch die motivatie te doen lukken. Nu afwachten, maar ik ben best happy. Het lijkt ook spontaan wat minder warm!

Geluk zit echt in kleine dingen. Het mooiste voorbeeld vandaag, was het verhaal van Echtgenoot die naar de Bruna was geweest. Voor hem in de rij stond een oudere mevrouw die graag een klein bedrag wilde pinnen om in een kaartje voor haar kleinkind te stoppen. Dit blijkt een bijzondere opgave te zijn, omdat de geldautomaten geen kleinere bedragen uitgeven en mevrouw nergens meer mocht ‘bijpinnen’. Ze wilde zo graag haar kleinkind verrassen, dus de tranen stonden in haar ogen toen de baliemedewerkster aangaf dat ze, omdat ze nu een geldautomaat in de winkel hadden, ook hier niet meer kon ‘bijpinnen’. De dame stond op het punt op huilend weg te lopen na deze tegenslag, totdat Echtgenoot hardop aan de inmiddels emotionele baliemedewerker vroeg of ze nog wel geld terug mocht geven als mensen iets hadden gekocht en dit terug kwamen brengen. Bij het antwoord van de baliemedewerkster dat dat inderdaad mogelijk was, lichtte de oudere dame helemaal op en gaf ze aan zowel Echtgenoot als de baliemedewerkster wel te willen knuffelen, als dat had gekund natuurlijk. De baliemedewerkster vroeg aan de mevrouw wat ze graag wilde kopen. Het antwoord was: “iets van 7 euro graag!”. “Dat wordt dan een pakje sigaretten,” zei de baliemedewerkster. “Maar ik rook helemaal niet,” gaf de oudere dame aan. “Daarom brengt u het ook terug,” vervolgde de baliemedewerkster met een lach en een knipoog. En zo had deze mevrouw toch nog wat ‘kleingeld’ om haar kleinkind te verrassen. Kijk, daar word ik nou gelukkig van!

Karaoke en Bossche Bollen

Twee weken vakantie en oh wat was het fijn! Normaal gesproken zijn wij met het gezin erg van het reizen, maar dit jaar zijn we voor de ‘staycation’ gegaan. Dat hele COVID19 en het openen van de grenzen in andere landen waar ze je als toerist zijnde welkom heten en zowel mondkapjes als de handjes ophouden, neh…. Misschien weer wanneer we daadwerkelijk af zijn van het virus of iets van een veilig vaccin hebben. Uiteten doen we wel weer, want heel stiekem vind ik het wel fijn dat de horeca nu die anderhalve meter moet aanhouden. Lekker relaxt, met ruimte op het terras, zonder dat iemand vrijwel bij op je schoot zit omdat er nog net dat ene tafeltje erbij is gezet. Maar die jongens van ons, man man wat is het lastig om die nog mee te krijgen! Mee naar Den Bosch? Nee veel te vroeg op de dag. Maar die Bossche Bollen van Jan de Groot dan? Neem ze maar mee…wat? Mee naar Texel dat wilde zoon nummer twee nog wel, maar alleen door het vooruitzicht van schnitzel eten aan het strand. Prioriteiten stellen heet dat. Maar dan, zomaar een doordeweekse avond en mijn gekke voorstel om karaoke te doen….wonderwel vonden de heren dit een fantastisch idee! Dus YouTube opgestart op de televisie en gaan! Tot mijn grote verbazing zong puberzoon 2 uit volle borst Space Oddity van David Bowie mee inclusief accent…wauw. Zoon 1 had zich een heel repertoire Disney eigen gemaakt blijkbaar. Geweldig! En manlief wist de ‘rapsongs’ uit de nineties ook nog prima mee te blèren.

Verder heerlijk gegeten, genoten van een diner met vrienden, met de anderhalve meter in acht nemend uiteraard; zelfs de broodjes met kruidenboter waren keurig gescheiden en wat ben ik blij met onze tuin aan het water. wat een genot, we wanen ons iedere ochtend in een pittoresk Franse bistro. Ik miste alleen het stokbrood onder de arm van manlief, dus die heb ik zelf maar gemaakt.

Maar nu terug naar de realiteit. Laatste weekjes huidige werkgever zijn aangebroken, gelukkig maar, want ik ben toe aan het volgende hoofdstuk: terug naar school!

Een nieuw avontuur

Doen waar je hart ligt…wat is dat eigenlijk moeilijk zeg. Toen ik 22 jaar geleden klaar was met de uni wist ik in ieder geval zeker dat ik iets in mijn vakgebied wilde doen, want dan was praktisch onmogelijk werd er gezegd. Tuurlijk… nou dat maak ik natuurlijk zelf wel uit! Ik was afgestudeerd in Communicatiewetenschap en vastbesloten om een baan te vinden in mijn specialisatie en het lukte; ik begon als Media Informatie Manager op de afdeling Mediapublicaties bij een klein mediabedrijfje in Amsterdam.

Na een paar keer gewisseld te zijn van werkgever, maar wel steeds in de mediawereld, werd ik van de ene op de andere dag geconfronteerd met een reorganisatie. Achteraf gezien had ik op een andere manier willen omgaan met de tijd die ik toen kreeg, maar ik ging vol in de ontkenning en direct zonder bezinning op zoek naar wat anders. Ik heb al met al een maand in de WW gezeten toen ik alweer kon beginnen aan een marketingcommunicatie functie bij een IT start-up.

Nu ben ik weer geconfronteerd met een reorganisatie, bij een organisatie waar ik zo’n 3,5 jaar heb mogen vertoeven. Iets met COVID-19 en dat ze het heel gezellig vonden met me, maar dat ze het vanaf september toch echt zonder mij willen gaan proberen… En daar sta je dan met je goeie gedrag…weer…

De vorige ervaring was ronduit afschuwelijk en ik ben nu vastbesloten om het anders aan te pakken. Wat wil ik nu echt? Kan ik nog switchen naar totaal iets anders? Voor mezelf beginnen? Durf ik dat? Ik heb een aantal ideeën, maar 1 ding weet ik in ieder geval zeker; het wordt een mooi avontuur!

Geklier

Medio 2016, kreeg ik vlak voordat ik de ‘sensatie’ van een burn-out door mocht gaan, de diagnose van een slecht werkende schildklier. Achteraf gezien had ik geen grotere waarschuwing kunnen krijgen dan dat. Volledig genegeerd overigens… Enorm vermoeid, slechte concetratie, aankomen van lucht, extreem droge huid, dunner haar, prikkelbare darm, vitamine tekort, er leek geen eind te komen aan de lijst.  Levothyroxine en een vitamine D-kuur was het credo van de huisarts: af en toe bloedprikken om te checken of ik nog binnen de normaalwaardes zat en hoppakee klaar…toch?!

Nou nee, binnen de normaalwaardes ja, maar voelde ik me nu echt beter? Eerlijk gezegd, in het begin zeker wel, althans, na de burnout…concentratie werd beter, vermoeidheid ook, maar ik voelde me nog steeds niet goed; mijn huid was zo droog dat ik het vleesgeworden sprookje van Hans en Grietje werd, maar dan niet met een spoor van brood… En die kilo’s, och, ik heb in de afgelopen vier  jaar toch wel 20 kilo bij elkaar verzameld – ik transformeerde stukje bij beetje in een soort rollade van 1 meter 80, op hakken.

Meer sporten, minder eten, minder koolhydraten, meer eiwitten, suikervrij, keto, paleo, glutenvrij, intermittent vasten, ik heb het allemaal geprobeerd. En ja, de eerste drie kilo’s vlogen er steeds succesvol af, om er daarna weer net zo hard weer bij te komen en meer. Het vervelende daarbij was dat het enige dat ik terugkreeg van het gezondheidscentrum na de zoveelste bloedtest, was dat ik keurig binnen de normaalwaardes zat en er dus niks aan de hand was; ik moest maar minder eten en meer sporten…en ja een veertiger, dus dan gaat je stofwisseling sowieso met pensioen….

En toch was ik het zat, zeker toen vier keer in de week sporten en beperkt koolhydraten wel het aankomen tegenhield, maar er verder qua vet bijzonder weinig gebeurde. Een paar weken geleden heb ik toch maar weer contact gezocht met de huisarts. Pre-menopauze besproken uiteraard, maar huisarts ging wel met me mee in mijn verhaal. Ze ging toch iets meer naar mijn bloedwaardes kijken, dus opnieuw getest en nu lagen ook nog eens mijn waardes niet meer in het ‘normaalgebied’. Was ik toch nog niet zo gek als ik eruit zag. Medicatie aangepast en verwijzing gekregen naar de diëtiste, die me overigens minder koolhydraten heeft geadviseerd…de eerste drie kilo’s zijn eraf…maak me gek…