Een nieuw avontuur

Doen waar je hart ligt…wat is dat eigenlijk moeilijk zeg. Toen ik 22 jaar geleden klaar was met de uni wist ik in ieder geval zeker dat ik iets in mijn vakgebied wilde doen, want dan was praktisch onmogelijk werd er gezegd. Tuurlijk… nou dat maak ik natuurlijk zelf wel uit! Ik was afgestudeerd in Communicatiewetenschap en vastbesloten om een baan te vinden in mijn specialisatie en het lukte; ik begon als Media Informatie Manager op de afdeling Mediapublicaties bij een klein mediabedrijfje in Amsterdam.

Na een paar keer gewisseld te zijn van werkgever, maar wel steeds in de mediawereld, werd ik van de ene op de andere dag geconfronteerd met een reorganisatie. Achteraf gezien had ik op een andere manier willen omgaan met de tijd die ik toen kreeg, maar ik ging vol in de ontkenning en direct zonder bezinning op zoek naar wat anders. Ik heb al met al een maand in de WW gezeten toen ik alweer kon beginnen aan een marketingcommunicatie functie bij een IT start-up.

Nu ben ik weer geconfronteerd met een reorganisatie, bij een organisatie waar ik zo’n 3,5 jaar heb mogen vertoeven. Iets met COVID-19 en dat ze het heel gezellig vonden met me, maar dat ze het vanaf september toch echt zonder mij willen gaan proberen… En daar sta je dan met je goeie gedrag…weer…

De vorige ervaring was ronduit afschuwelijk en ik ben nu vastbesloten om het anders aan te pakken. Wat wil ik nu echt? Kan ik nog switchen naar totaal iets anders? Voor mezelf beginnen? Durf ik dat? Ik heb een aantal ideeën, maar 1 ding weet ik in ieder geval zeker; het wordt een mooi avontuur!

Geklier

Medio 2016, kreeg ik vlak voordat ik de ‘sensatie’ van een burn-out door mocht gaan, de diagnose van een slecht werkende schildklier. Achteraf gezien had ik geen grotere waarschuwing kunnen krijgen dan dat. Volledig genegeerd overigens… Enorm vermoeid, slechte concetratie, aankomen van lucht, extreem droge huid, dunner haar, prikkelbare darm, vitamine tekort, er leek geen eind te komen aan de lijst.  Levothyroxine en een vitamine D-kuur was het credo van de huisarts: af en toe bloedprikken om te checken of ik nog binnen de normaalwaardes zat en hoppakee klaar…toch?!

Nou nee, binnen de normaalwaardes ja, maar voelde ik me nu echt beter? Eerlijk gezegd, in het begin zeker wel, althans, na de burnout…concentratie werd beter, vermoeidheid ook, maar ik voelde me nog steeds niet goed; mijn huid was zo droog dat ik het vleesgeworden sprookje van Hans en Grietje werd, maar dan niet met een spoor van brood… En die kilo’s, och, ik heb in de afgelopen vier  jaar toch wel 20 kilo bij elkaar verzameld – ik transformeerde stukje bij beetje in een soort rollade van 1 meter 80, op hakken.

Meer sporten, minder eten, minder koolhydraten, meer eiwitten, suikervrij, keto, paleo, glutenvrij, intermittent vasten, ik heb het allemaal geprobeerd. En ja, de eerste drie kilo’s vlogen er steeds succesvol af, om er daarna weer net zo hard weer bij te komen en meer. Het vervelende daarbij was dat het enige dat ik terugkreeg van het gezondheidscentrum na de zoveelste bloedtest, was dat ik keurig binnen de normaalwaardes zat en er dus niks aan de hand was; ik moest maar minder eten en meer sporten…en ja een veertiger, dus dan gaat je stofwisseling sowieso met pensioen….

En toch was ik het zat, zeker toen vier keer in de week sporten en beperkt koolhydraten wel het aankomen tegenhield, maar er verder qua vet bijzonder weinig gebeurde. Een paar weken geleden heb ik toch maar weer contact gezocht met de huisarts. Pre-menopauze besproken uiteraard, maar huisarts ging wel met me mee in mijn verhaal. Ze ging toch iets meer naar mijn bloedwaardes kijken, dus opnieuw getest en nu lagen ook nog eens mijn waardes niet meer in het ‘normaalgebied’. Was ik toch nog niet zo gek als ik eruit zag. Medicatie aangepast en verwijzing gekregen naar de diëtiste, die me overigens minder koolhydraten heeft geadviseerd…de eerste drie kilo’s zijn eraf…maak me gek…