Gebakken lucht

“Wow, wat is dat voor een bedrijf mama?” Als ik naar links kijk vanuit de bestuurdersstoel, zie ik een grote zwarte bus waarop, met gouden sierletters, ‘Golden Express’ prijkt. Zoon merkt ook de andere belettering op: “transportinspiratie”. Ik zie de verwarring op zijn gezicht en zeg, met een glimlach: “Ik vermoed dat het gewoon een koerier is, lieverd.” In plaats van verwarring bespeur ik nu toch enige teleurstelling. “Oh..”

Wat mij steeds meer opvalt, is dat zoveel bedrijven en organisaties communiceren met al dan niet zelfbedachte krachttermen, superlatieven, ‘dertien in een dozijn’-dooddoeners of termen uit de serie ‘Stichting Open Deur’. Veel organisaties blijken hét kantoor of dé specialist te zijn, hebben uiteraard impact, zijn innovatief of werken voor innovatieve merken, zijn resultaatgericht en betrouwbaar (gelukkig maar), en… vernieuwend, of had ik dat al gezegd?! Ik geloof oprecht dat er brainstormsessies, persona- en propositieworkshops, ‘customer journey’-analyses en adviesrapporten aan vooraf zijn gegaan. Ik weet ook, uit ervaring, hoe lastig het kan zijn om echt onderscheidende waarden en proposities neer te zetten.

Jaaaaaaren geleden, toen ik nog bij een mediabureau werkte, heb ik eens een concurrentieanalyse gedaan waarin ik ook een overzicht had gemaakt met de (niet zo) ‘onderscheidende credo’s’ van de verschillende bureaus. Niet zo verassend, bleken de bureaus vrijwel allemaal resultaatgericht of ‘performance driven’ te zijn destijds, nu draait het ongetwijfeld allemaal om mensen en relevantie (ja ik heb stiekem even gekeken). Het is ook echt lastig, maar ook als ‘ontvangende partij’ om uit te vinden en te begrijpen wat dat dan eigenlijk betekent, concreet, zonder kantoorclichés.

Ik lees tegenwoordig vrij veel vacatureteksten, niet geheel toevallig, en dan heb ik het ook, dat ik me moet afvragen, wat bedoelen ze nu eigenlijk? Het is vaak vrij vaag en ik moet dan altijd denken aan de ‘jeukwoorden’ van Japke-d Bouma van het NRC. Er zijn dan twee keuzes wat mij betreft: of ik bel met de organisatie om door te vragen, of ik haak meteen af. Dit laatste kan overigens ook een beproefde methode zijn om bepaalde kandidaten zoals moi, af te schrikken. Werkt in ieder geval goed.

Wel jammer, want net zoals een organisatie die een geschikte kandidaat zoekt, zoekt ook een (potentiele) kandidaat een passende werkgever. Die eerste indruk geldt voor beide kanten. En die eerste indruk begint al met een vacaturetekst. Uit onderzoek is gebleken dat recruiters gemiddeld 6 seconden de tijd nemen om een cv te lezen. Waarom moet ik als potentiele kandidaat dan wel de tijd nemen om door die lege bubbel van die vacaturetekst heen te prikken? Begrijp ik niet!

Trouwens zo heb ik zelf, los van de terminologie, een jaar of 10 geleden al eens een arbeidscontract afgewezen, nadat ik een tour van het kantoor kreeg. Enthousiast vertelde mijn bijna baas-to be, terwijl we een enorme kantoortuin inliepen, dat alle medewerkers hier in rijen naast elkaar zaten. Behalve dan het management, dat in een soort van glazen kantoor achterin op de kantoordrukte kon toekijken. Het voelde als een soort moderne versie van George Orwell’s 1984. Ik ben niet gillend weggerend, maar het scheelde niet veel…

Een fris begin of toch niet

Ik weet nu al dat deze week een bijzondere week zal zijn. Om te beginnen, de schoolvakantie is voorbij. De kids mogen weer beginnen en omdat het kan, vanmorgen al meteen weer een interessante discussie met school te pakken. De mentor van kind nr 1 was/is blijkbaar alle afspraken, gemaakt voor de vakantie, volledig vergeten. Misschien is het een beetje hetzelfde als je wachtwoord van je computer niet meer weten na je vakantie. Aan de ene kant goed, want dan was het een goede vakantie, aan de andere kant, en specifiek in dit geval, ook heel jammer, want ik gun kind 1 (maar ook kind nr 2), eindelijk eens een begripvol schooljaar. Helaas lijkt dat met het Nederlands schoolsysteem werkelijk waar een utopie. Maar goed, met frisse moed gaan we er gewoon weer mee aan de slag.

Dan mijn eigen week deze week. Deze week heb ik mijn laatste dag bij Werkgever, omdat ze het immers zonder mij gaan proberen en heel eerlijk…ik kan niet wachten… ik heb geen bal te doen! Ik ga immers geen nieuwe projecten opstarten of m’n communicatieplan even updaten… Ik kan daar alleen niet heel goed mee omgaan, dus mijn to-do list op een gemiddelde werkdag thuis, kan er zomaar zo uit zien tegenwoordig:

Laptop opstarten en inloggen op het systeem, wachtwoord twee keer opnieuw invoeren, want CAPSLOCK stond aan…koffie halen, alle werkmailtjes lezen (2!) en beantwoorden, Duolingo opstarten: 15 minuutjes Russisch, 15 minuten Italiaans…koffiepauze, de was in de wasmachine doen, opnieuw werkmail checken, kort Teams meeting over een laatste opdracht, tweede koffiepauze en verder met gratis cursus projectmanagement, lunch en wandelen met de honden, was in de droger doen, online chat met collega, een rapportje ‘proofreaden’, vacature bekijken en eye-roll na salarisindicatie, opnieuw check werkmail, blogje schrijven, random vragen van kids over games (proberen te) beantwoorden – blijkbaar MOET je Destiny als Titan te spelen in plaats van als Hunter anders ben je echt niet goed bezig met je leven (#lifehack), laatste keer werkmail checken, emailfolders updaten om te checken of er echt geen berichten zijn, testmailtje naar zelf sturen, testbericht ontvangen en wegflikkeren, computer afsluiten, potje janken uit verveling en hup door met m’n normale leven…wat een hel!

Dus, ondanks (over het algemeen) fijne collega’s, kijk ik er echt naar uit om m’n spullen in te leveren en het hoofdstuk af te sluiten. Vooruit kijken en iets nieuws beginnen, fris en zonder verplichte afleiding, want zo ervaar ik nu die laatste loodjes.

Vorige week leek een aantal collega’s zich overigens opeens te beseffen dat mijn laatste dag eraan zit te komen, want ik had opeens weer verzoeken en een volle agenda, sinds pakweg een week of 6…. Of ik nog even dit en dat kon doen, hiernaar kon kijken, dat even kon aanvullen…graag, want ik verveel me te pletter, alleen, en misschien een beetje hypocriet, ik ga me ook weer niet voor de volle 102% inzetten. Die tijd is voorbij en was en is blijkbaar ook helemaal niet noodzakelijk, anders hadden ze natuurlijk nooit mijn functie opgeheven. Sarcastisch? Misschien wel… Dit wil overigens niet zeggen dat ik er met de pet naar gooi, want dat is ook niet mijn aard, maar ik loop gewoon niet meer een tandje harder. Agenda is overigens weer leeg en dan heb ik er echt heel lang over gedaan….

Het verbaast mij telkens weer hoe zeer ik nu anders omga met deze reorganisatie en het verlies van mijn baan. Het proces ernaar toe en de wijze waarop Werkgever met het hele proces en de interactie met mij is omgegaan, heeft hier wel aan bijgedragen. Ik ben meer en beter gaan reflecteren over wat en hoe nu verder, wat ik nu wil en wat absoluut niet. Ik wil gewoon een leuke baan en leuke mensen om mee samen te werken, van wie ik energie krijg met een lekkere drukte, maar wel met rust in mijn hoofd, gewaardeerd worden om wat ik kan en wie ik ben (ook door mijzelf). Ik vraag niet om heel veel toch?!

Kortom, laat die donderdag maar komen jongens, ‘k ben er klaar voor, maar nu eerst even kijken of ik echt geen werkmails heb…pfff

Happiness Challenge

Een of twee weken geleden kreeg ik van Rituals een e-mail voor de Happiness Challenge. Veertien dagen lang, iedere dag een portie geluk en opdrachten voor meer geluk in je leven, mooi toch?! Een ieder die mij wat beter kent, weet dat dit best een zonderlinge stap is voor mij, want dat ‘zweverige’ en iemand die mij vertelt hoe ik gelukkiger kan worden met opdrachten en een zelfhulp boek…does not compute. Ik denk altijd dat vooral de auteur van het zelfhulp boek erg gelukkig wordt van de bankrekening die zich vult…

Maar…. omdat ik toch op een nieuw kruispunt sta ik in mijn leven, heb ik met mijzelf afgesproken alles uit te proberen voor nieuwe inzichten en meer betekenis in mijn leven. Een pad waarin ik nu eens echt voor mezelf kies en niet omdat het heurt.

Ik zit inmiddels op dag 2 en ik merk dat de ‘happiness’, los van de Rituals campagne toch wel met ups en downs gaat. Daar waar ik normaal gesproken echt geniet en blij word van de zon…kanonne wat is het warm! Je zou toch met plezier met computer en al in de koelkast gaan zitten? Of dobberend met je laptop in een meer op een reuze opblaasflamingo (draadloos all the way).

Maar ik wil niet klagen…op vakantie naar de zon, dat is niet echt meer nodig met deze praktisch mediterrane zomers en nu is de lucht door alle corona beperkingen ook nog schoner. Deze ‘positiviteit’ voel ik alleen niet altijd; gisteren zat ik al badend in het zweet te ploeteren om een motivatie voor een toffe functie in elkaar te knutselen. Niet te doen, want ondanks de twee ventilatoren was het ruim boven de dertig graden binnen. Ik werd er chagrijnig, jankerig en moe van en dus besloten om de laptop dicht te klappen. Vanochtend vroeg eerst maar eens gebeld met de desbetreffende organisatie. En wat was het een superleuk gesprek en genoeg stof om toch die motivatie te doen lukken. Nu afwachten, maar ik ben best happy. Het lijkt ook spontaan wat minder warm!

Geluk zit echt in kleine dingen. Het mooiste voorbeeld vandaag, was het verhaal van Echtgenoot die naar de Bruna was geweest. Voor hem in de rij stond een oudere mevrouw die graag een klein bedrag wilde pinnen om in een kaartje voor haar kleinkind te stoppen. Dit blijkt een bijzondere opgave te zijn, omdat de geldautomaten geen kleinere bedragen uitgeven en mevrouw nergens meer mocht ‘bijpinnen’. Ze wilde zo graag haar kleinkind verrassen, dus de tranen stonden in haar ogen toen de baliemedewerkster aangaf dat ze, omdat ze nu een geldautomaat in de winkel hadden, ook hier niet meer kon ‘bijpinnen’. De dame stond op het punt op huilend weg te lopen na deze tegenslag, totdat Echtgenoot hardop aan de inmiddels emotionele baliemedewerker vroeg of ze nog wel geld terug mocht geven als mensen iets hadden gekocht en dit terug kwamen brengen. Bij het antwoord van de baliemedewerkster dat dat inderdaad mogelijk was, lichtte de oudere dame helemaal op en gaf ze aan zowel Echtgenoot als de baliemedewerkster wel te willen knuffelen, als dat had gekund natuurlijk. De baliemedewerkster vroeg aan de mevrouw wat ze graag wilde kopen. Het antwoord was: “iets van 7 euro graag!”. “Dat wordt dan een pakje sigaretten,” zei de baliemedewerkster. “Maar ik rook helemaal niet,” gaf de oudere dame aan. “Daarom brengt u het ook terug,” vervolgde de baliemedewerkster met een lach en een knipoog. En zo had deze mevrouw toch nog wat ‘kleingeld’ om haar kleinkind te verrassen. Kijk, daar word ik nou gelukkig van!

Karaoke en Bossche Bollen

Twee weken vakantie en oh wat was het fijn! Normaal gesproken zijn wij met het gezin erg van het reizen, maar dit jaar zijn we voor de ‘staycation’ gegaan. Dat hele COVID19 en het openen van de grenzen in andere landen waar ze je als toerist zijnde welkom heten en zowel mondkapjes als de handjes ophouden, neh…. Misschien weer wanneer we daadwerkelijk af zijn van het virus of iets van een veilig vaccin hebben. Uiteten doen we wel weer, want heel stiekem vind ik het wel fijn dat de horeca nu die anderhalve meter moet aanhouden. Lekker relaxt, met ruimte op het terras, zonder dat iemand vrijwel bij op je schoot zit omdat er nog net dat ene tafeltje erbij is gezet. Maar die jongens van ons, man man wat is het lastig om die nog mee te krijgen! Mee naar Den Bosch? Nee veel te vroeg op de dag. Maar die Bossche Bollen van Jan de Groot dan? Neem ze maar mee…wat? Mee naar Texel dat wilde zoon nummer twee nog wel, maar alleen door het vooruitzicht van schnitzel eten aan het strand. Prioriteiten stellen heet dat. Maar dan, zomaar een doordeweekse avond en mijn gekke voorstel om karaoke te doen….wonderwel vonden de heren dit een fantastisch idee! Dus YouTube opgestart op de televisie en gaan! Tot mijn grote verbazing zong puberzoon 2 uit volle borst Space Oddity van David Bowie mee inclusief accent…wauw. Zoon 1 had zich een heel repertoire Disney eigen gemaakt blijkbaar. Geweldig! En manlief wist de ‘rapsongs’ uit de nineties ook nog prima mee te blèren.

Verder heerlijk gegeten, genoten van een diner met vrienden, met de anderhalve meter in acht nemend uiteraard; zelfs de broodjes met kruidenboter waren keurig gescheiden en wat ben ik blij met onze tuin aan het water. wat een genot, we wanen ons iedere ochtend in een pittoresk Franse bistro. Ik miste alleen het stokbrood onder de arm van manlief, dus die heb ik zelf maar gemaakt.

Maar nu terug naar de realiteit. Laatste weekjes huidige werkgever zijn aangebroken, gelukkig maar, want ik ben toe aan het volgende hoofdstuk: terug naar school!