Een fris begin of toch niet

Ik weet nu al dat deze week een bijzondere week zal zijn. Om te beginnen, de schoolvakantie is voorbij. De kids mogen weer beginnen en omdat het kan, vanmorgen al meteen weer een interessante discussie met school te pakken. De mentor van kind nr 1 was/is blijkbaar alle afspraken, gemaakt voor de vakantie, volledig vergeten. Misschien is het een beetje hetzelfde als je wachtwoord van je computer niet meer weten na je vakantie. Aan de ene kant goed, want dan was het een goede vakantie, aan de andere kant, en specifiek in dit geval, ook heel jammer, want ik gun kind 1 (maar ook kind nr 2), eindelijk eens een begripvol schooljaar. Helaas lijkt dat met het Nederlands schoolsysteem werkelijk waar een utopie. Maar goed, met frisse moed gaan we er gewoon weer mee aan de slag.

Dan mijn eigen week deze week. Deze week heb ik mijn laatste dag bij Werkgever, omdat ze het immers zonder mij gaan proberen en heel eerlijk…ik kan niet wachten… ik heb geen bal te doen! Ik ga immers geen nieuwe projecten opstarten of m’n communicatieplan even updaten… Ik kan daar alleen niet heel goed mee omgaan, dus mijn to-do list op een gemiddelde werkdag thuis, kan er zomaar zo uit zien tegenwoordig:

Laptop opstarten en inloggen op het systeem, wachtwoord twee keer opnieuw invoeren, want CAPSLOCK stond aan…koffie halen, alle werkmailtjes lezen (2!) en beantwoorden, Duolingo opstarten: 15 minuutjes Russisch, 15 minuten Italiaans…koffiepauze, de was in de wasmachine doen, opnieuw werkmail checken, kort Teams meeting over een laatste opdracht, tweede koffiepauze en verder met gratis cursus projectmanagement, lunch en wandelen met de honden, was in de droger doen, online chat met collega, een rapportje ‘proofreaden’, vacature bekijken en eye-roll na salarisindicatie, opnieuw check werkmail, blogje schrijven, random vragen van kids over games (proberen te) beantwoorden – blijkbaar MOET je Destiny als Titan te spelen in plaats van als Hunter anders ben je echt niet goed bezig met je leven (#lifehack), laatste keer werkmail checken, emailfolders updaten om te checken of er echt geen berichten zijn, testmailtje naar zelf sturen, testbericht ontvangen en wegflikkeren, computer afsluiten, potje janken uit verveling en hup door met m’n normale leven…wat een hel!

Dus, ondanks (over het algemeen) fijne collega’s, kijk ik er echt naar uit om m’n spullen in te leveren en het hoofdstuk af te sluiten. Vooruit kijken en iets nieuws beginnen, fris en zonder verplichte afleiding, want zo ervaar ik nu die laatste loodjes.

Vorige week leek een aantal collega’s zich overigens opeens te beseffen dat mijn laatste dag eraan zit te komen, want ik had opeens weer verzoeken en een volle agenda, sinds pakweg een week of 6…. Of ik nog even dit en dat kon doen, hiernaar kon kijken, dat even kon aanvullen…graag, want ik verveel me te pletter, alleen, en misschien een beetje hypocriet, ik ga me ook weer niet voor de volle 102% inzetten. Die tijd is voorbij en was en is blijkbaar ook helemaal niet noodzakelijk, anders hadden ze natuurlijk nooit mijn functie opgeheven. Sarcastisch? Misschien wel… Dit wil overigens niet zeggen dat ik er met de pet naar gooi, want dat is ook niet mijn aard, maar ik loop gewoon niet meer een tandje harder. Agenda is overigens weer leeg en dan heb ik er echt heel lang over gedaan….

Het verbaast mij telkens weer hoe zeer ik nu anders omga met deze reorganisatie en het verlies van mijn baan. Het proces ernaar toe en de wijze waarop Werkgever met het hele proces en de interactie met mij is omgegaan, heeft hier wel aan bijgedragen. Ik ben meer en beter gaan reflecteren over wat en hoe nu verder, wat ik nu wil en wat absoluut niet. Ik wil gewoon een leuke baan en leuke mensen om mee samen te werken, van wie ik energie krijg met een lekkere drukte, maar wel met rust in mijn hoofd, gewaardeerd worden om wat ik kan en wie ik ben (ook door mijzelf). Ik vraag niet om heel veel toch?!

Kortom, laat die donderdag maar komen jongens, ‘k ben er klaar voor, maar nu eerst even kijken of ik echt geen werkmails heb…pfff

0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *