Wat heb ik nu weer gedaan?

De afgelopen periode is best een rollercoaster geweest. Na het afscheid bij mijn laatste werkgever, had, en heb, ik mezelf enigszins gestort in studeren, solliciteren en eettuintjes. Een ding had ik heel duidelijk met mezelf afgesproken: ik solliciteer alleen maar op functies die me aanspreken en als het echt niet lukt dan start ikzelf een bedrijf op. En toen werd ik vanuit het niets opeens gebeld door een voor mij onbekende recruiter. Hij had m’n cv van een van de vacaturesites geplukt en zag een match met een openstaande rol bij een van zijn opdrachtgevers. Nou, vertel me meer! šŸ™‚

Na een aangenaam gesprek afgesproken dat hij mijn cv zou doorsturen en dat we later die week even ‘live’, uiteraard op anderhalve meter afstand, zouden meeten in Utrecht. Dat ‘even’ werd overigens ruim twee uur en dan tel ik niet mijn ronddoolactie op het bedrijfsterrein mee, omdat ik uiteraard de juiste ingang weer eens niet kon vinden….Ja, ik ben zo iemand die als ze een winkel uitstapt op de Kalverstraat geen idee heeft waar ze vandaan kwam of naartoe moet qua richting. Trouwens, in de afgelopen periode heb ik in z’n algemeenheid behoorlijk last gehad van een gebrek van richtingsgevoel, maar dat ter zijde. Anyways, mijn cv was positief ontvangen en ik mocht op gesprek. Yeahhh! Een paar dagen later zat ik in Amersfoort en oh wat was het leuk en ik liep vol energie weer naar buiten. Een uur later werd ik gebeld door de recruiter of ik de week erop voor een tweede gesprek wilde…Wat? Jaaaaaa! De dag erna belde de recruiter weer, m’n tweede gesprek zou al een arbeidsvoorwaardengesprek worden…ik kreeg een contractvoorstel…dat bericht moest ook even landen. Het eerste dat ik zei tegen Echtgenoot toen ik had opgehangen, was: “Wat heb ik nou weer gedaan? Ik heb, denk ik, een andere baan?”

En dan loop je na het tweede gesprek inderdaad met een arbeidscontract naar buiten….per 1 december begin ik met mijn nieuwe job – geen sollicitatiebrief, geen pitchvideo, niet via iemand die ik ken – ik was (of liever gezegd mijn cv was) gewoon op de juiste plek op de juiste tijd. Ik geloof niet in toeval, maar wel dat bepaalde dingen zo moeten zijn en dit voelt ook zo. Hoe bijzonder.

Ik ben ongelooflijk dankbaar en superblij met dit opmerkelijke avontuur. Want zo voelt het.