Gebakken lucht

“Wow, wat is dat voor een bedrijf mama?” Als ik naar links kijk vanuit de bestuurdersstoel, zie ik een grote zwarte bus waarop, met gouden sierletters, ‘Golden Express’ prijkt. Zoon merkt ook de andere belettering op: “transportinspiratie”. Ik zie de verwarring op zijn gezicht en zeg, met een glimlach: “Ik vermoed dat het gewoon een koerier is, lieverd.” In plaats van verwarring bespeur ik nu toch enige teleurstelling. “Oh..”

Wat mij steeds meer opvalt, is dat zoveel bedrijven en organisaties communiceren met al dan niet zelfbedachte krachttermen, superlatieven, ‘dertien in een dozijn’-dooddoeners of termen uit de serie ‘Stichting Open Deur’. Veel organisaties blijken hét kantoor of dé specialist te zijn, hebben uiteraard impact, zijn innovatief of werken voor innovatieve merken, zijn resultaatgericht en betrouwbaar (gelukkig maar), en… vernieuwend, of had ik dat al gezegd?! Ik geloof oprecht dat er brainstormsessies, persona- en propositieworkshops, ‘customer journey’-analyses en adviesrapporten aan vooraf zijn gegaan. Ik weet ook, uit ervaring, hoe lastig het kan zijn om echt onderscheidende waarden en proposities neer te zetten.

Jaaaaaaren geleden, toen ik nog bij een mediabureau werkte, heb ik eens een concurrentieanalyse gedaan waarin ik ook een overzicht had gemaakt met de (niet zo) ‘onderscheidende credo’s’ van de verschillende bureaus. Niet zo verassend, bleken de bureaus vrijwel allemaal resultaatgericht of ‘performance driven’ te zijn destijds, nu draait het ongetwijfeld allemaal om mensen en relevantie (ja ik heb stiekem even gekeken). Het is ook echt lastig, maar ook als ‘ontvangende partij’ om uit te vinden en te begrijpen wat dat dan eigenlijk betekent, concreet, zonder kantoorclichés.

Ik lees tegenwoordig vrij veel vacatureteksten, niet geheel toevallig, en dan heb ik het ook, dat ik me moet afvragen, wat bedoelen ze nu eigenlijk? Het is vaak vrij vaag en ik moet dan altijd denken aan de ‘jeukwoorden’ van Japke-d Bouma van het NRC. Er zijn dan twee keuzes wat mij betreft: of ik bel met de organisatie om door te vragen, of ik haak meteen af. Dit laatste kan overigens ook een beproefde methode zijn om bepaalde kandidaten zoals moi, af te schrikken. Werkt in ieder geval goed.

Wel jammer, want net zoals een organisatie die een geschikte kandidaat zoekt, zoekt ook een (potentiele) kandidaat een passende werkgever. Die eerste indruk geldt voor beide kanten. En die eerste indruk begint al met een vacaturetekst. Uit onderzoek is gebleken dat recruiters gemiddeld 6 seconden de tijd nemen om een cv te lezen. Waarom moet ik als potentiele kandidaat dan wel de tijd nemen om door die lege bubbel van die vacaturetekst heen te prikken? Begrijp ik niet!

Trouwens zo heb ik zelf, los van de terminologie, een jaar of 10 geleden al eens een arbeidscontract afgewezen, nadat ik een tour van het kantoor kreeg. Enthousiast vertelde mijn bijna baas-to be, terwijl we een enorme kantoortuin inliepen, dat alle medewerkers hier in rijen naast elkaar zaten. Behalve dan het management, dat in een soort van glazen kantoor achterin op de kantoordrukte kon toekijken. Het voelde als een soort moderne versie van George Orwell’s 1984. Ik ben niet gillend weggerend, maar het scheelde niet veel…