Gemak dient de mens

Vandaag is het nationale Groente & Fruit dag! Tijd om een appeltaartje te maken met (een paar) appeltjes uit eigen tuin! Er zitten nog maar een paar kleine appeltjes aan maar dat drukt de pret niet. Hoe fijn en makkelijk en lekker is het om je eten uit je eigen tuintje te kunnen halen?! Ik vind het super. We hebben hier thuis dan ook besloten dat we meer plek gaan maken voor eetbare planten, ook omdat de meeste planten en bomen ook gewoon mooi zijn, in het voorjaar bloeien en met de hete zomers, leveren de bomen ook gewoon fijne schaduw op.
Ook is het deze week Dutch Food Week ook na de strengere maatregelen die de overheid heeft afgekondigd in verband met het corona virus. Meer mondkapjes, restaurants en cafés dicht, minder reisbewegingen en al met al minder mensen bij elkaar, daar komt het min of meer op neer.
De organisatie had al rekening gehouden met mogelijke extra corona maatregelen en daar het programma op aangepast. Hier in Almere ligt de aandacht in deze week vooral op lokaal eten uit Flevoland. Flevoland is van oorsprong een landbouwprovincie namelijk. En ondanks dat er in Flevoland veel voedsel wordt geproduceerd is eten van Flevolandse bodem nog niet heel vanzelfsprekend. En dat terwijl steeds meer mensen zich bewuster worden van wat ze (willen) eten, duurzaamheid en ga zo maar door.
Heel eerlijk, als ik niet van de medewerkers van het IVN had gehoord dat dat deze week was, had ik het niet geweten. Misschien stond het ook in een lokale of regionale folder of huis-aan-huis. Maar die krijg ik niet meer in de bus. Bewust, omdat ik de hoeveelheid papier die met deze verspreiding gemoeid gaat echt niet meer van deze tijd vind. Digitaal ontvang ik ze ook niet, ik word stapelgek van alle nieuwsbrieven en folders die m’n inbox, soms dagelijks, overspoelen.
Omdat ik minder de deur uitkom, nu helemaal, en met mij denk ik veel andere mensen, is het eerder een soort verrassingsactie als ik dan iets tegenkom als bovenstaand initiatief. Jammer toch als de gemeentes en betrokken bedrijven en organisaties in Flevoland dit proberen te promoten. Op Instagram zag ik overigens maar liefst 3 (!) posts met hashtag dutchfoodweekalmere… gekkenhuis. Op Twitter heeft Dutch Food Week iets minder dan 2200 volgers ….wordt wel gevolgd door Floriade gerelateerde organisaties, die er overigens niets over posten, maar bijvoorbeeld niet door de gemeente Almere die bijna 12000 volgers heeft…
Regionale/lokale zenders dan…misschien daar? Alleen worden deze zenders sinds jaar en dag vooral bekeken door de oudere doelgroep 65+. Dat blijkt ook nog steeds uit het jaarrapport van het SKO van vorig jaar. Dat beperkt je bereik en impact toch aanzienlijk.
Ik zie mijn vader (70+ en daarmee een kwetsbare groep corona-wise) niet de gemeente door crossen om zijn eten bij elkaar te sprokkelen. Die wil graag ’s ochtends vroeg bij hem om de hoek z’n snel boodschappen halen en dan hup weer terug. Online bestellen is leuk, maar het is nog wel een gedoetje, omdat je vaak niet op 1 plek je dagelijkse boodschappen kunt doen: brood hier en hier, groente daar en daar en vlees weer op een andere plek. En als ik bij de Flevo food vereniging iets wil kopen, dan moet ik een bedrijf zijn, tenzij ik de Flevourbox wil. Voor afgerond 50 euro krijg ik dan een box met verschillende seizoensproducten en houdbare producten uit Flevoland, maar het is niet helemaal duidelijk wat er dan in zit. Een soort verrassing box tegen best een pittige prijs. Volgens de site zijn er in de eerste zes weken van dit initiatief 1200 boxen verkocht…dat betekent dat nog geen 1% van de Flevolandse huishoudens (ervan uitgaande dat deze boxen alleen in de provincie zijn verkocht) zo’n box hebben aangeschaft….just saying.

Waar zijn de doelgroepen te vinden, worden ze wel op de juiste plek gezocht en krijgen de initiatiefnemers en vrijwilligers wel genoeg back-up? Het is immers geen ‘check in the box’, als er een budget voor wordt vrijgemaakt, het vraagt om een behoorlijke investering in tijd en effort.

We zijn ook een gemak-dient-de-mens samenleving geworden, of men dat nu wil of niet en of dat nu een juiste keuze oplevert of niet. En ja, er zijn steeds meer bewuste mensen, maar de gemiddelde Almeerder gaat niet voor zijn dagelijkse/wekelijkse boodschappen offline of online bij een lokale voedselproducent inkopen, dat wordt bij de supermarkt gedaan. En als toevallig er een groenteboer of bakker om de hoek zit dan misschien daar ook… ik ga er maar even van uit dat die laatste bedrijven hun producten grotendeels lokaal inkopen. De supermarkt, dat zou dus een superplek zijn om dit soort initiatieven te promoten. Helemaal nu! Ongetwijfeld dat de supermarkt franchisehouders dit zelf ook weten en misschien maken die het wel moeilijker, hebben ze hun schappen al voor andere producten gereserveerd, hebben ze vervelende en onaantrekkelijke onderhandelingen, het zou zomaar kunnen. Maar, het is super jammer dat dit soort initiatieven eigenlijk maar beperkt succes lijken te hebben. Ik vermoed dat pas als lokaal voedsel ‘gewoon’ te koop is bij de super om de hoek en dat het ook niet hoeft te worden gekocht tegen vaak een laten we zeggen…bijzonder andere prijs…dat het dan pas echt van de grond komt bij de gemiddelde Almeerse boodschapper…een utopie? Ik hoop het niet. Versneld door de coronacrisis is lokaal voedsel, duurzaamheid en gezond eten voor steeds meer mensen belangrijk, zonde om die boot te missen lijkt mij.

Karaoke en Bossche Bollen

Twee weken vakantie en oh wat was het fijn! Normaal gesproken zijn wij met het gezin erg van het reizen, maar dit jaar zijn we voor de ‘staycation’ gegaan. Dat hele COVID19 en het openen van de grenzen in andere landen waar ze je als toerist zijnde welkom heten en zowel mondkapjes als de handjes ophouden, neh…. Misschien weer wanneer we daadwerkelijk af zijn van het virus of iets van een veilig vaccin hebben. Uiteten doen we wel weer, want heel stiekem vind ik het wel fijn dat de horeca nu die anderhalve meter moet aanhouden. Lekker relaxt, met ruimte op het terras, zonder dat iemand vrijwel bij op je schoot zit omdat er nog net dat ene tafeltje erbij is gezet. Maar die jongens van ons, man man wat is het lastig om die nog mee te krijgen! Mee naar Den Bosch? Nee veel te vroeg op de dag. Maar die Bossche Bollen van Jan de Groot dan? Neem ze maar mee…wat? Mee naar Texel dat wilde zoon nummer twee nog wel, maar alleen door het vooruitzicht van schnitzel eten aan het strand. Prioriteiten stellen heet dat. Maar dan, zomaar een doordeweekse avond en mijn gekke voorstel om karaoke te doen….wonderwel vonden de heren dit een fantastisch idee! Dus YouTube opgestart op de televisie en gaan! Tot mijn grote verbazing zong puberzoon 2 uit volle borst Space Oddity van David Bowie mee inclusief accent…wauw. Zoon 1 had zich een heel repertoire Disney eigen gemaakt blijkbaar. Geweldig! En manlief wist de ‘rapsongs’ uit de nineties ook nog prima mee te blèren.

Verder heerlijk gegeten, genoten van een diner met vrienden, met de anderhalve meter in acht nemend uiteraard; zelfs de broodjes met kruidenboter waren keurig gescheiden en wat ben ik blij met onze tuin aan het water. wat een genot, we wanen ons iedere ochtend in een pittoresk Franse bistro. Ik miste alleen het stokbrood onder de arm van manlief, dus die heb ik zelf maar gemaakt.

Maar nu terug naar de realiteit. Laatste weekjes huidige werkgever zijn aangebroken, gelukkig maar, want ik ben toe aan het volgende hoofdstuk: terug naar school!

Een nieuw avontuur

Doen waar je hart ligt…wat is dat eigenlijk moeilijk zeg. Toen ik 22 jaar geleden klaar was met de uni wist ik in ieder geval zeker dat ik iets in mijn vakgebied wilde doen, want dan was praktisch onmogelijk werd er gezegd. Tuurlijk… nou dat maak ik natuurlijk zelf wel uit! Ik was afgestudeerd in Communicatiewetenschap en vastbesloten om een baan te vinden in mijn specialisatie en het lukte; ik begon als Media Informatie Manager op de afdeling Mediapublicaties bij een klein mediabedrijfje in Amsterdam.

Na een paar keer gewisseld te zijn van werkgever, maar wel steeds in de mediawereld, werd ik van de ene op de andere dag geconfronteerd met een reorganisatie. Achteraf gezien had ik op een andere manier willen omgaan met de tijd die ik toen kreeg, maar ik ging vol in de ontkenning en direct zonder bezinning op zoek naar wat anders. Ik heb al met al een maand in de WW gezeten toen ik alweer kon beginnen aan een marketingcommunicatie functie bij een IT start-up.

Nu ben ik weer geconfronteerd met een reorganisatie, bij een organisatie waar ik zo’n 3,5 jaar heb mogen vertoeven. Iets met COVID-19 en dat ze het heel gezellig vonden met me, maar dat ze het vanaf september toch echt zonder mij willen gaan proberen… En daar sta je dan met je goeie gedrag…weer…

De vorige ervaring was ronduit afschuwelijk en ik ben nu vastbesloten om het anders aan te pakken. Wat wil ik nu echt? Kan ik nog switchen naar totaal iets anders? Voor mezelf beginnen? Durf ik dat? Ik heb een aantal ideeën, maar 1 ding weet ik in ieder geval zeker; het wordt een mooi avontuur!