(Mis)baksels

Bakken en koken vind ik leuk. Niet het standaard aardappels-groente-vlees, maar wel al het andere. Ik hou dan ook van experimenteren en variëren, en van verschillende keukens, want als ik ergens een gruwelijke hekel aan heb dan is het wel aan steeds hetzelfde eten.

Ik heb er niet altijd gevoel voor gehad; zo herinner ik me nog prima mijn eerst ‘food experiment’: jampannenkoeken. Klinkt niet verkeerd toch?! Ik was denk ik een jaar of 16 en mijn ouders waren een dagje weg. Ik kreeg het lumineuze idee om zelf pannenkoeken te maken. Nog steeds niks aan de hand zou je zeggen, totdat ik besloot om de jam door het beslag te mixen. Het leek mij toen echt een goed idee….Ik kan je zeggen dat de uiteindelijke pannenkoek er fantastisch roze uitzag, maar dat het eindproduct de smaaktest niet heeft doorstaan. Ook niet bij Zus, die toen een jaar of 8 was en mij al met argusogen aankeek toen ik haar vroeg om het te proeven. Sorry! Tegenwoordig draai ik me hand niet meer om voor lekker pannenkoeken en maken we hier zelfs Dorayaki, die we dan weer vullen met jam in plaats van de originele rode bonen pasta, dus het is wel goedgekomen uiteindelijk. Misschien ook wel een beetje door alle misbaksels.

M’n laatste echte misbaksel was denk ik, de keer dat ik de jongens gevulde kwartel met pruim heb voorgeschoteld. Echtgenoot was er niet, dus meer ruimte om te experimenteren.

Even korte uitleg: Echtgenoot heeft een iets beperkter smaakpalet dan de rest van het gezin, maar is al een heel eind bijgetrokken. In den beginne, toen ik hem leerde kennen, lustte hij alleen maar gehaktballen, hamburgers en rundervinken…ik weet het…niet naar vragen. Dit alles veranderde, toen we eind jaren negentig een weekendje Brussel deden en ik voorstelde om een carpaccio te proeven. Ik geloof dat hij toen daadwerkelijk engelenmuziek heeft gehoord en vanaf dat moment staat de ‘food tasting door’ gelukkig een stukje open.

Anyways, mijn jongens zijn een stuk meer open-minded, zelfs de jongste, die vooral een voorkeur heeft voor al het eten dat begint met een P (pizza, paprika, pannenkoeken, patat en uiteraard prikandel). De kwartel hebben ze dan ook netjes geproefd, maar alledrie (inclusief moi zelf) zijn we, de rest van de dag, wel eventjes collectief vegetarisch geweest…

Nu ben ik dus vooral bezig met kruiden en brood. Ik heb m’n moederdesemstarter woensdag al uit de koelkast gehaald voor een nieuwe voeding. Ik begrijp dan ook heel goed waarom het maken van zuurdesembrood al een tijdje zo populair is; het zijn volgens mij gewoon al die dertigers en veertigers die in de jaren ’90 iedere dag bezig waren om hun Tamagotchi te verzorgen. Desem is gewoon de Tamagotchi van de jaren ’20. Tijdens de ‘Corona lockdown’ (wat overigens klinkt als een slechte actiefilm met Steven Seagal) was er natuurlijk ook genoeg tijd om ervoor te zorgen dat je desemstarter niet doodging en om je voordeeg en uiteindelijke brooddeeg, uren en uren met liefde te overspoelen.

Daar ik nu overdag ook meer tijd heb, ga ik deze week dus ook weer een broodpoging wagen. Morgenavond het voordeeg maken en zondag het brooddeeg en het daadwerkelijke brood bakken. Nu al zin in, maar ik moet nu eerst m’n Desemgotchi uitlaten…

Een fris begin of toch niet

Ik weet nu al dat deze week een bijzondere week zal zijn. Om te beginnen, de schoolvakantie is voorbij. De kids mogen weer beginnen en omdat het kan, vanmorgen al meteen weer een interessante discussie met school te pakken. De mentor van kind nr 1 was/is blijkbaar alle afspraken, gemaakt voor de vakantie, volledig vergeten. Misschien is het een beetje hetzelfde als je wachtwoord van je computer niet meer weten na je vakantie. Aan de ene kant goed, want dan was het een goede vakantie, aan de andere kant, en specifiek in dit geval, ook heel jammer, want ik gun kind 1 (maar ook kind nr 2), eindelijk eens een begripvol schooljaar. Helaas lijkt dat met het Nederlands schoolsysteem werkelijk waar een utopie. Maar goed, met frisse moed gaan we er gewoon weer mee aan de slag.

Dan mijn eigen week deze week. Deze week heb ik mijn laatste dag bij Werkgever, omdat ze het immers zonder mij gaan proberen en heel eerlijk…ik kan niet wachten… ik heb geen bal te doen! Ik ga immers geen nieuwe projecten opstarten of m’n communicatieplan even updaten… Ik kan daar alleen niet heel goed mee omgaan, dus mijn to-do list op een gemiddelde werkdag thuis, kan er zomaar zo uit zien tegenwoordig:

Laptop opstarten en inloggen op het systeem, wachtwoord twee keer opnieuw invoeren, want CAPSLOCK stond aan…koffie halen, alle werkmailtjes lezen (2!) en beantwoorden, Duolingo opstarten: 15 minuutjes Russisch, 15 minuten Italiaans…koffiepauze, de was in de wasmachine doen, opnieuw werkmail checken, kort Teams meeting over een laatste opdracht, tweede koffiepauze en verder met gratis cursus projectmanagement, lunch en wandelen met de honden, was in de droger doen, online chat met collega, een rapportje ‘proofreaden’, vacature bekijken en eye-roll na salarisindicatie, opnieuw check werkmail, blogje schrijven, random vragen van kids over games (proberen te) beantwoorden – blijkbaar MOET je Destiny als Titan te spelen in plaats van als Hunter anders ben je echt niet goed bezig met je leven (#lifehack), laatste keer werkmail checken, emailfolders updaten om te checken of er echt geen berichten zijn, testmailtje naar zelf sturen, testbericht ontvangen en wegflikkeren, computer afsluiten, potje janken uit verveling en hup door met m’n normale leven…wat een hel!

Dus, ondanks (over het algemeen) fijne collega’s, kijk ik er echt naar uit om m’n spullen in te leveren en het hoofdstuk af te sluiten. Vooruit kijken en iets nieuws beginnen, fris en zonder verplichte afleiding, want zo ervaar ik nu die laatste loodjes.

Vorige week leek een aantal collega’s zich overigens opeens te beseffen dat mijn laatste dag eraan zit te komen, want ik had opeens weer verzoeken en een volle agenda, sinds pakweg een week of 6…. Of ik nog even dit en dat kon doen, hiernaar kon kijken, dat even kon aanvullen…graag, want ik verveel me te pletter, alleen, en misschien een beetje hypocriet, ik ga me ook weer niet voor de volle 102% inzetten. Die tijd is voorbij en was en is blijkbaar ook helemaal niet noodzakelijk, anders hadden ze natuurlijk nooit mijn functie opgeheven. Sarcastisch? Misschien wel… Dit wil overigens niet zeggen dat ik er met de pet naar gooi, want dat is ook niet mijn aard, maar ik loop gewoon niet meer een tandje harder. Agenda is overigens weer leeg en dan heb ik er echt heel lang over gedaan….

Het verbaast mij telkens weer hoe zeer ik nu anders omga met deze reorganisatie en het verlies van mijn baan. Het proces ernaar toe en de wijze waarop Werkgever met het hele proces en de interactie met mij is omgegaan, heeft hier wel aan bijgedragen. Ik ben meer en beter gaan reflecteren over wat en hoe nu verder, wat ik nu wil en wat absoluut niet. Ik wil gewoon een leuke baan en leuke mensen om mee samen te werken, van wie ik energie krijg met een lekkere drukte, maar wel met rust in mijn hoofd, gewaardeerd worden om wat ik kan en wie ik ben (ook door mijzelf). Ik vraag niet om heel veel toch?!

Kortom, laat die donderdag maar komen jongens, ‘k ben er klaar voor, maar nu eerst even kijken of ik echt geen werkmails heb…pfff

Happiness Challenge

Een of twee weken geleden kreeg ik van Rituals een e-mail voor de Happiness Challenge. Veertien dagen lang, iedere dag een portie geluk en opdrachten voor meer geluk in je leven, mooi toch?! Een ieder die mij wat beter kent, weet dat dit best een zonderlinge stap is voor mij, want dat ‘zweverige’ en iemand die mij vertelt hoe ik gelukkiger kan worden met opdrachten en een zelfhulp boek…does not compute. Ik denk altijd dat vooral de auteur van het zelfhulp boek erg gelukkig wordt van de bankrekening die zich vult…

Maar…. omdat ik toch op een nieuw kruispunt sta ik in mijn leven, heb ik met mijzelf afgesproken alles uit te proberen voor nieuwe inzichten en meer betekenis in mijn leven. Een pad waarin ik nu eens echt voor mezelf kies en niet omdat het heurt.

Ik zit inmiddels op dag 2 en ik merk dat de ‘happiness’, los van de Rituals campagne toch wel met ups en downs gaat. Daar waar ik normaal gesproken echt geniet en blij word van de zon…kanonne wat is het warm! Je zou toch met plezier met computer en al in de koelkast gaan zitten? Of dobberend met je laptop in een meer op een reuze opblaasflamingo (draadloos all the way).

Maar ik wil niet klagen…op vakantie naar de zon, dat is niet echt meer nodig met deze praktisch mediterrane zomers en nu is de lucht door alle corona beperkingen ook nog schoner. Deze ‘positiviteit’ voel ik alleen niet altijd; gisteren zat ik al badend in het zweet te ploeteren om een motivatie voor een toffe functie in elkaar te knutselen. Niet te doen, want ondanks de twee ventilatoren was het ruim boven de dertig graden binnen. Ik werd er chagrijnig, jankerig en moe van en dus besloten om de laptop dicht te klappen. Vanochtend vroeg eerst maar eens gebeld met de desbetreffende organisatie. En wat was het een superleuk gesprek en genoeg stof om toch die motivatie te doen lukken. Nu afwachten, maar ik ben best happy. Het lijkt ook spontaan wat minder warm!

Geluk zit echt in kleine dingen. Het mooiste voorbeeld vandaag, was het verhaal van Echtgenoot die naar de Bruna was geweest. Voor hem in de rij stond een oudere mevrouw die graag een klein bedrag wilde pinnen om in een kaartje voor haar kleinkind te stoppen. Dit blijkt een bijzondere opgave te zijn, omdat de geldautomaten geen kleinere bedragen uitgeven en mevrouw nergens meer mocht ‘bijpinnen’. Ze wilde zo graag haar kleinkind verrassen, dus de tranen stonden in haar ogen toen de baliemedewerkster aangaf dat ze, omdat ze nu een geldautomaat in de winkel hadden, ook hier niet meer kon ‘bijpinnen’. De dame stond op het punt op huilend weg te lopen na deze tegenslag, totdat Echtgenoot hardop aan de inmiddels emotionele baliemedewerker vroeg of ze nog wel geld terug mocht geven als mensen iets hadden gekocht en dit terug kwamen brengen. Bij het antwoord van de baliemedewerkster dat dat inderdaad mogelijk was, lichtte de oudere dame helemaal op en gaf ze aan zowel Echtgenoot als de baliemedewerkster wel te willen knuffelen, als dat had gekund natuurlijk. De baliemedewerkster vroeg aan de mevrouw wat ze graag wilde kopen. Het antwoord was: “iets van 7 euro graag!”. “Dat wordt dan een pakje sigaretten,” zei de baliemedewerkster. “Maar ik rook helemaal niet,” gaf de oudere dame aan. “Daarom brengt u het ook terug,” vervolgde de baliemedewerkster met een lach en een knipoog. En zo had deze mevrouw toch nog wat ‘kleingeld’ om haar kleinkind te verrassen. Kijk, daar word ik nou gelukkig van!