Geklier

Medio 2016, kreeg ik vlak voordat ik de ‘sensatie’ van een burn-out door mocht gaan, de diagnose van een slecht werkende schildklier. Achteraf gezien had ik geen grotere waarschuwing kunnen krijgen dan dat. Volledig genegeerd overigens… Enorm vermoeid, slechte concetratie, aankomen van lucht, extreem droge huid, dunner haar, prikkelbare darm, vitamine tekort, er leek geen eind te komen aan de lijst.  Levothyroxine en een vitamine D-kuur was het credo van de huisarts: af en toe bloedprikken om te checken of ik nog binnen de normaalwaardes zat en hoppakee klaar…toch?!

Nou nee, binnen de normaalwaardes ja, maar voelde ik me nu echt beter? Eerlijk gezegd, in het begin zeker wel, althans, na de burnout…concentratie werd beter, vermoeidheid ook, maar ik voelde me nog steeds niet goed; mijn huid was zo droog dat ik het vleesgeworden sprookje van Hans en Grietje werd, maar dan niet met een spoor van brood… En die kilo’s, och, ik heb in de afgelopen vier  jaar toch wel 20 kilo bij elkaar verzameld – ik transformeerde stukje bij beetje in een soort rollade van 1 meter 80, op hakken.

Meer sporten, minder eten, minder koolhydraten, meer eiwitten, suikervrij, keto, paleo, glutenvrij, intermittent vasten, ik heb het allemaal geprobeerd. En ja, de eerste drie kilo’s vlogen er steeds succesvol af, om er daarna weer net zo hard weer bij te komen en meer. Het vervelende daarbij was dat het enige dat ik terugkreeg van het gezondheidscentrum na de zoveelste bloedtest, was dat ik keurig binnen de normaalwaardes zat en er dus niks aan de hand was; ik moest maar minder eten en meer sporten…en ja een veertiger, dus dan gaat je stofwisseling sowieso met pensioen….

En toch was ik het zat, zeker toen vier keer in de week sporten en beperkt koolhydraten wel het aankomen tegenhield, maar er verder qua vet bijzonder weinig gebeurde. Een paar weken geleden heb ik toch maar weer contact gezocht met de huisarts. Pre-menopauze besproken uiteraard, maar huisarts ging wel met me mee in mijn verhaal. Ze ging toch iets meer naar mijn bloedwaardes kijken, dus opnieuw getest en nu lagen ook nog eens mijn waardes niet meer in het ‘normaalgebied’. Was ik toch nog niet zo gek als ik eruit zag. Medicatie aangepast en verwijzing gekregen naar de diëtiste, die me overigens minder koolhydraten heeft geadviseerd…de eerste drie kilo’s zijn eraf…maak me gek…