Wat heb ik nu weer gedaan?

De afgelopen periode is best een rollercoaster geweest. Na het afscheid bij mijn laatste werkgever, had, en heb, ik mezelf enigszins gestort in studeren, solliciteren en eettuintjes. Een ding had ik heel duidelijk met mezelf afgesproken: ik solliciteer alleen maar op functies die me aanspreken en als het echt niet lukt dan start ikzelf een bedrijf op. En toen werd ik vanuit het niets opeens gebeld door een voor mij onbekende recruiter. Hij had m’n cv van een van de vacaturesites geplukt en zag een match met een openstaande rol bij een van zijn opdrachtgevers. Nou, vertel me meer! ­čÖé

Na een aangenaam gesprek afgesproken dat hij mijn cv zou doorsturen en dat we later die week even ‘live’, uiteraard op anderhalve meter afstand, zouden meeten in Utrecht. Dat ‘even’ werd overigens ruim twee uur en dan tel ik niet mijn ronddoolactie op het bedrijfsterrein mee, omdat ik uiteraard de juiste ingang weer eens niet kon vinden….Ja, ik ben zo iemand die als ze een winkel uitstapt op de Kalverstraat geen idee heeft waar ze vandaan kwam of naartoe moet qua richting. Trouwens, in de afgelopen periode heb ik in z’n algemeenheid behoorlijk last gehad van een gebrek van richtingsgevoel, maar dat ter zijde. Anyways, mijn cv was positief ontvangen en ik mocht op gesprek. Yeahhh! Een paar dagen later zat ik in Amersfoort en oh wat was het leuk en ik liep vol energie weer naar buiten. Een uur later werd ik gebeld door de recruiter of ik de week erop voor een tweede gesprek wilde…Wat? Jaaaaaa! De dag erna belde de recruiter weer, m’n tweede gesprek zou al een arbeidsvoorwaardengesprek worden…ik kreeg een contractvoorstel…dat bericht moest ook even landen. Het eerste dat ik zei tegen Echtgenoot toen ik had opgehangen, was: “Wat heb ik nou weer gedaan? Ik heb, denk ik, een andere baan?”

En dan loop je na het tweede gesprek inderdaad met een arbeidscontract naar buiten….per 1 december begin ik met mijn nieuwe job – geen sollicitatiebrief, geen pitchvideo, niet via iemand die ik ken – ik was (of liever gezegd mijn cv was) gewoon op de juiste plek op de juiste tijd. Ik geloof niet in toeval, maar wel dat bepaalde dingen zo moeten zijn en dit voelt ook zo. Hoe bijzonder.

Ik ben ongelooflijk dankbaar en superblij met dit opmerkelijke avontuur. Want zo voelt het.

Gebakken lucht

“Wow, wat is dat voor een bedrijf mama?” Als ik naar links kijk vanuit de bestuurdersstoel, zie ik een grote zwarte bus waarop, met gouden sierletters, ‘Golden Express’ prijkt. Zoon merkt ook de andere belettering op: “transportinspiratie”. Ik zie de verwarring op zijn gezicht en zeg, met een glimlach: “Ik vermoed dat het gewoon een koerier is, lieverd.” In plaats van verwarring bespeur ik nu toch enige teleurstelling. “Oh..”

Wat mij steeds meer opvalt, is dat zoveel bedrijven en organisaties communiceren met al dan niet zelfbedachte krachttermen, superlatieven, ‘dertien in een dozijn’-dooddoeners of termen uit de serie ‘Stichting Open Deur’. Veel organisaties blijken h├ęt kantoor of d├ę specialist te zijn, hebben uiteraard impact, zijn innovatief of werken voor innovatieve merken, zijn resultaatgericht en betrouwbaar (gelukkig maar), en… vernieuwend, of had ik dat al gezegd?! Ik geloof oprecht dat er brainstormsessies, persona- en propositieworkshops, ‘customer journey’-analyses en adviesrapporten aan vooraf zijn gegaan. Ik weet ook, uit ervaring, hoe lastig het kan zijn om echt onderscheidende waarden en proposities neer te zetten.

Jaaaaaaren geleden, toen ik nog bij een mediabureau werkte, heb ik eens een concurrentieanalyse gedaan waarin ik ook een overzicht had gemaakt met de (niet zo) ‘onderscheidende credo’s’ van de verschillende bureaus. Niet zo verassend, bleken de bureaus vrijwel allemaal resultaatgericht of ‘performance driven’ te zijn destijds, nu draait het ongetwijfeld allemaal om mensen en relevantie (ja ik heb stiekem even gekeken). Het is ook echt lastig, maar ook als ‘ontvangende partij’ om uit te vinden en te begrijpen wat dat dan eigenlijk betekent, concreet, zonder kantoorclich├ęs.

Ik lees tegenwoordig vrij veel vacatureteksten, niet geheel toevallig, en dan heb ik het ook, dat ik me moet afvragen, wat bedoelen ze nu eigenlijk? Het is vaak vrij vaag en ik moet dan altijd denken aan de ‘jeukwoorden’ van Japke-d Bouma van het NRC. Er zijn dan twee keuzes wat mij betreft: of ik bel met de organisatie om door te vragen, of ik haak meteen af. Dit laatste kan overigens ook een beproefde methode zijn om bepaalde kandidaten zoals moi, af te schrikken. Werkt in ieder geval goed.

Wel jammer, want net zoals een organisatie die een geschikte kandidaat zoekt, zoekt ook een (potentiele) kandidaat een passende werkgever. Die eerste indruk geldt voor beide kanten. En die eerste indruk begint al met een vacaturetekst. Uit onderzoek is gebleken dat recruiters gemiddeld 6 seconden de tijd nemen om een cv te lezen. Waarom moet ik als potentiele kandidaat dan wel de tijd nemen om door die lege bubbel van die vacaturetekst heen te prikken? Begrijp ik niet!

Trouwens zo heb ik zelf, los van de terminologie, een jaar of 10 geleden al eens een arbeidscontract afgewezen, nadat ik een tour van het kantoor kreeg. Enthousiast vertelde mijn bijna baas-to be, terwijl we een enorme kantoortuin inliepen, dat alle medewerkers hier in rijen naast elkaar zaten. Behalve dan het management, dat in een soort van glazen kantoor achterin op de kantoordrukte kon toekijken. Het voelde als een soort moderne versie van George Orwell’s 1984. Ik ben niet gillend weggerend, maar het scheelde niet veel…

Een fris begin of toch niet

Ik weet nu al dat deze week een bijzondere week zal zijn. Om te beginnen, de schoolvakantie is voorbij. De kids mogen weer beginnen en omdat het kan, vanmorgen al meteen weer een interessante discussie met school te pakken. De mentor van kind nr 1 was/is blijkbaar alle afspraken, gemaakt voor de vakantie, volledig vergeten. Misschien is het een beetje hetzelfde als je wachtwoord van je computer niet meer weten na je vakantie. Aan de ene kant goed, want dan was het een goede vakantie, aan de andere kant, en specifiek in dit geval, ook heel jammer, want ik gun kind 1 (maar ook kind nr 2), eindelijk eens een begripvol schooljaar. Helaas lijkt dat met het Nederlands schoolsysteem werkelijk waar een utopie. Maar goed, met frisse moed gaan we er gewoon weer mee aan de slag.

Dan mijn eigen week deze week. Deze week heb ik mijn laatste dag bij Werkgever, omdat ze het immers zonder mij gaan proberen en heel eerlijk…ik kan niet wachten… ik heb geen bal te doen! Ik ga immers geen nieuwe projecten opstarten of m’n communicatieplan even updaten… Ik kan daar alleen niet heel goed mee omgaan, dus mijn to-do list op een gemiddelde werkdag thuis, kan er zomaar zo uit zien tegenwoordig:

Laptop opstarten en inloggen op het systeem, wachtwoord twee keer opnieuw invoeren, want CAPSLOCK stond aan…koffie halen, alle werkmailtjes lezen (2!) en beantwoorden, Duolingo opstarten: 15 minuutjes Russisch, 15 minuten Italiaans…koffiepauze, de was in de wasmachine doen, opnieuw werkmail checken, kort Teams meeting over een laatste opdracht, tweede koffiepauze en verder met gratis cursus projectmanagement, lunch en wandelen met de honden, was in de droger doen, online chat met collega, een rapportje ‘proofreaden’, vacature bekijken en eye-roll na salarisindicatie, opnieuw check werkmail, blogje schrijven, random vragen van kids over games (proberen te) beantwoorden – blijkbaar MOET je Destiny als Titan te spelen in plaats van als Hunter anders ben je echt niet goed bezig met je leven (#lifehack), laatste keer werkmail checken, emailfolders updaten om te checken of er echt geen berichten zijn, testmailtje naar zelf sturen, testbericht ontvangen en wegflikkeren, computer afsluiten, potje janken uit verveling en hup door met m’n normale leven…wat een hel!

Dus, ondanks (over het algemeen) fijne collega’s, kijk ik er echt naar uit om m’n spullen in te leveren en het hoofdstuk af te sluiten. Vooruit kijken en iets nieuws beginnen, fris en zonder verplichte afleiding, want zo ervaar ik nu die laatste loodjes.

Vorige week leek een aantal collega’s zich overigens opeens te beseffen dat mijn laatste dag eraan zit te komen, want ik had opeens weer verzoeken en een volle agenda, sinds pakweg een week of 6…. Of ik nog even dit en dat kon doen, hiernaar kon kijken, dat even kon aanvullen…graag, want ik verveel me te pletter, alleen, en misschien een beetje hypocriet, ik ga me ook weer niet voor de volle 102% inzetten. Die tijd is voorbij en was en is blijkbaar ook helemaal niet noodzakelijk, anders hadden ze natuurlijk nooit mijn functie opgeheven. Sarcastisch? Misschien wel… Dit wil overigens niet zeggen dat ik er met de pet naar gooi, want dat is ook niet mijn aard, maar ik loop gewoon niet meer een tandje harder. Agenda is overigens weer leeg en dan heb ik er echt heel lang over gedaan….

Het verbaast mij telkens weer hoe zeer ik nu anders omga met deze reorganisatie en het verlies van mijn baan. Het proces ernaar toe en de wijze waarop Werkgever met het hele proces en de interactie met mij is omgegaan, heeft hier wel aan bijgedragen. Ik ben meer en beter gaan reflecteren over wat en hoe nu verder, wat ik nu wil en wat absoluut niet. Ik wil gewoon een leuke baan en leuke mensen om mee samen te werken, van wie ik energie krijg met een lekkere drukte, maar wel met rust in mijn hoofd, gewaardeerd worden om wat ik kan en wie ik ben (ook door mijzelf). Ik vraag niet om heel veel toch?!

Kortom, laat die donderdag maar komen jongens, ‘k ben er klaar voor, maar nu eerst even kijken of ik echt geen werkmails heb…pfff